Gisteren toen ik door de straten reed wist ik opeens waar ik was en kon zonder nadenken de kortste weg vinden, tussen de wirwar van brommer, motors, handkarren en de auto`s die altijd denken voorrang te hebben. Als er opeens een geit, kip of ezel de weg opschiet, lijk ik dat normaal te vinden en scheur, zonder af te remmen, eromheen.  Net zoals de gemiddelde Burkinabe negeer ik de stoplichten en borden, want dat zorgt voor een stuk minder verwarring op de kruisingen. De kortste weg nemen op een kruispunt om vervolgens een tijdje aan de verkeerde kant van de weg rijden is normaal en blijkt zowaar te werken. Elke keer als ik naar de bakker ga voor mijn broodje en naar de yoghurt boer voor mijn yoghurt verbaas ik me erover dat ik zonder kleerscheuren weer terug kom bij mijn kamertje. De veel te dure yoghurt vul ik aan met wat cornflakes, die ik heb weten te vinden met een houdbaarheidsdatum van iets minder dan een maand.

Een paar dagen geleden reed ik terug vanuit de betere wijk van Bobo. Deze wijk bestaat uit mooie huizen en grote stukken land afgewisseld met hoerenhuizen en supermarkjes. De weg waar deze huizen aan liggen is, zoals 99% van het land onverhard en vol met gaten, al ben ik inmiddels wel gewend aan de zandwegen en prefereer ik ze boven asfalt wegen met diepe gaten, al blijft het raar dat een luxe wijk niet een verharde weg heeft met wat straatlantaarns. Hoe druk de wegen overdag zijn, hoe rustig en uitgestorven de wegen `s nachts zijn. Aangezien er geen veeg auto`s in Bobo zijn wordt de weg schoongemaakt door honderden vrouwen die om de 10 meter met gebogen rug de weg staan te vegen. In het pikke donker staan de midden op de weg en rotondes waardoor je soms vol in de remmen moet.

Overdag worden de spoor bomen netjes door een gesloten door een tweetal mannen, die niks anders lijken te doen tot wachten tot er een trein langskomt. `s Nachts is dit niet het geval kwam ik achter toen ik oog in oog stond met de koplampen van de stinkende diesel trein.

Na een aantal weken in de chaos en diesel walm van Bobo is het heerlijk om even een weekend weg te zijn en met de motor door het prachtige platte land van Burkina te rijden, over de onverharde wegen langs de kleine dorpjes waar je constant aangestaard wordt. Het lijkt wel alsof het leven even stil staat als je langs rijd. In het zuiden van Burkina liggen prachtige bergen, een waterval en dobberen de nijlpaarden `s morgens rustig in een klein meertje.

Inmiddels ben ik weer terug in mijn huisje hier en klaar om aankomend weekend richting het west-afrikaanse masker festival te gaan 200 kilometer ten noorden van Bobo.

Afgelopen vrijdag lande mijn vliegtuig dan eindelijk, na een lange reis, op Ouagadougou airport. Via Tripoli(Libië) en Bamako (Mali) vloog het kleine vliegtuig van Afriqiyah naar Ouaga. Uitgerust met schermen in de stoelen en erg goed eten. Afriqiyah airways is de luchtvaartmaatschappij van Libië en eigendom van de staat. Dit brengt een paar vage regels met zich mee; je kan bijvoorbeeld geen alcohol in je handbagage bij je hebben en wordt er ook geen alcohol op de vlucht geschonken. Ook lijkt het zo dat alleen mannen in de economie mogen bedienen en vrouwen, die te zwaar zijn opgemaakt, zonder hoofddoek in de business-class. Gelukkig beschikte de entertainment set over een ruime collectie films, waarvan ook aantal in het engels, maarja blote schouders, buiken en armen zijn natuurlijk not done dus die waren netjes gecensureerd.

Aangekomen op Ouaga airport, na 16 uur vanaf Driebergen liep ik het vliegtuig uit. Gelijk kwam de typisch Burkinese geur en natuurlijk de warme lucht op me af, dat maakte de hele lange vlucht gelijk weer goed. In een taxi, die gelukkig nog stond te wachten want de vlucht had 2 uur vertraging, werd ik richting mijn slaapplek voor de nacht gebracht, om vervolgens de volgende ochtend in de bus richting Bobo te stappen waar ik de aankomende maanden ga wonen.

In Bobo aangekomen stond Franca, van wie de plek waar ik slaap is, al op me te wachten; de bus had natuurlijk ook wat vertraging. Aangekomen in `de Villa` voelde ik me gelijk al thuis, geweldig om iedereen weer terug te zien die ik vorig jaar hier ontmoet had. Een nieuwe ervaring, want ik ben de afgelopen 10 jaar nog nooit naar een land of plek terug gegaan.

Bobo-Dioulasso, de volledige naam van de plaats waar ik zit, is de op twee na grootste stad, dorp, van Burkina Faso en telt 300.000 mensen, je kan je natuurlijk afvragen hoe up to date deze telling is. Ik zit net aan de rand van het centrum wat een perfect lokatie is omdat alle uitvalswegen dichtbij zijn, maar je ook zo in de stad bent. Een groot gedeelte van de straten in het centrum zijn verhard, dat wil zeggen dat het midden stuk is verhard en de randen bestaan uit grote gaten die steeds dieper en dieper lijken te worden. Aan de zijkanten zijn honderden kleine winkeltjes, of mensen op kleden in de brandende zon, waar werkelijk alles te vinden is. Naarmate je meer richting het centrum rijd worden de wegen smaller en bevinden zich meer mensen op de weg en de dichtheid van de winkeltjes nemen toe. De straten zijn altijd gezellig druk en kleurrijk, vrouwen in prachtig gekleurde kleding sieren lopend of met zijn 4ren op een de weg, ondersteund met (te) harde muziek, want iedereen hier schijnt het nodig te vinden om zijn speakers te laten kraken en oversturen. Het middelpunt van Bobo is de grote markt, een groot vierkant waar omheen een weg is die krioelt van de mensen, handkarren, karren die getrokken worden door ezels en natuurlijk brommers. Soms probeert er een auto doorheen te komen. De weg is een eenrichtingsweg en daar wordt ook op gecontroleerd. Door rood rijden of 120 in het centrum rijden is geen probleem, maar fietsen tegen het verkeer wordt hier gezien als zware misdaad, kwamen 2 fietsende Nederlanders achter. Gelukkig kan je onderhandelen over de hoogte van je boete, die rechtstreeks in de zakken van de agenten verdwijnt.

Met verbijsteren de efficiëntie heb ik maandag een motor gekocht, binnen een uurtje of 4 werd die afgeleverd bij De Villa. Kenteken platen blijken niet nodig te zijn, zelfs niet om naar de omringende landen te rijden. Van een verzekering of iets is hier ook geen sprake. Alles gaat hier erg gemakkelijk en er wordt een groot beroep gedaan op je eigen verstand in plaats van boek regeltjes die iemand in zijn grote villa ver van de realiteit heeft opgeschreven. Een rijbewijs om motor te rijden heb je hier niet nodig. Na tien minuten lessen snapte ik hoe de motor werkte en na een uurtje of 2 oefenen in een rustige wijk sloeg mijn motor niet elke meer af bij het wegrijden.

Het eerste weekend hier heb ik mijn werkplek ingericht hier, want tenslotte ben ik hier wel om wat werk te verzetten. De eerste werk week beviel goed, Skype lijkt goed te werken en internet werkt tot nu toe ook goed mee. Al is het wel alsof je 15 jaar terug in de tijd gegooid wordt qua snelheid. Het contrast tussen mijn scherm; de Nederlandse realiteit en de omgeving is erg groot. Hier in Burkina gaat alles heel rustig en heeft iedereen de tijd voor een praatje of een andere, in mijn ogen, nutteloze bezigheid. De Villa hier heeft een heel relaxte tuin waar ik met mijn laptop, in de schaduw, buiten aan de tafel zit om te werken. Blijkbaar heeft niemand hier nog een macBook Pro gezien wat mij een interessant object maakt om tegen te praten waardoor het soms moeilijk is om geconcentreerd te blijven werken. Ik ben ook zo interessant hier dat bezoeker en personeel het leuk vinden om uren naast me te zitten en mee te kijken wat ik allemaal doe op mijn laptop.

Voor een testrit, om te kijken of mijn motor het vol zou houden, ben ik van het weekend naar het plaatstje Orodara gereden. Dit dorpje ligt 75 kilometer vanaf Bobo richting de grens van Mali. De rit er naar toe is geweldig; een ligt glooiend landschap met vele prachtige vel groene mango bomen afgewisseld met kleine dorpjes met ronde modder rode hutjes, die in een cirkel om een binnenplaats heen staan. Orodara is een klein plaatstje met een geweldige markt. De markt wordt gehouden op zaterdag. Een markt in Burkina is naast een mark, waar alle denkbare crap te koop is, ook ene plek waar de omliggende omgeving samenkomt. Dit maakt een markt tot een kleurrijk en indrukwekkend schouwspel. Mensen in verschillende stamgewaden variërende van fel geel tot fel groen van de zuidelijke stammen tot mensen in gewaden van lange jurken met hoofddoeken uit het noorden. Een prachtig schouwspel wat je absoluut niet mag missen als je in de buurt bent.

De volgende dag ben ik door gereden richting Banfora en relaxt klein plaatsje zuidelijk van Bobo. Met wederom een gezellig markt. Vorig jaar was ik hier ook een aantal dagen geweest en het was leuk om alle plekken weer even terug te zien. Inmiddels weer terug in Bobo met verbrande handen van de zon en weer klaar voor een nieuwe (werk)week.

- Henk

“If you want to plumb the secrets of Vodou you`ll have to wait for the end of the world”

Tovenaars, heksen, priesters en vodou dokters zijn allemaal in het land wat ik over twee dagen binnen zal rijden. Langs de kanten van de weg liggen bloederige hompen vlees en ingewanden van geofferde beesten aan de vodou goden. Priesters in diepe trans, bezeten door een geest, lopen door de straten heen om boodschappen door te geven. Egunguns, `the souls of the dead who returnd to earth for a short time to pass on specific advice to the living` Deze spreken in vreemde talen welke worden vertaald door de priesters die hem volgen. Word je door Egungun aangeraakt sterf je binnen zeer korte tijd. In tegensteling tot Harry Potter en Gandalf zijn tovenaars niet goed om tegen te komen. Er zijn zoveel figuren dat het voor mij in iedergeval onmogelijk gaat worden om deze uit elkaar te houden. Ook al geloof ik niet dat een aanraking van een verklede man  ervoor kan zorgen dat ik binnen enkele dagen dood ga, vind ik het toch wel spannend nu ik bijna aan de grens van dit land sta. We shall see, eerst de grens controle overleven en duimen dat ze mij en mijn brommertje binnen laten in vreemde land.Vandaag zit in Zabre een klein dorpje 300 km verwijderd van de grens van Benin en 35 van de grens van Ghana, op mijn weg hier naar toe ben ik spontaan Ghana in gereden en toen ik vrroeg om de weg antwoorden ze lachend,  You are in Ghana, men. Opzich was het fijn geweest om een bordje neer te zetten. Maar goed Zabre, een klein niks zeggend dorpje met een paar modderige straten en enkele huisjes. Ik zit hier omdat ik vanafhier vergezeld word door een gids die mij door de wirwar van kleine wegen zal begeleiden naar de gens. Over dit gebied wordt namelijk niks in de reisgidsen genoemden de kaart is ookniet geheel duidelijk of het nu allemaal wel kan of niet kan. De ambasade raad op un website zelfs aan om te gaan met een gewapende politie escorte. Dit lijkt mij zwaar overdreven, ik heb nog geen enkele vorm van criminaliteit hier gezien en alle mensen alleen maar behulpzaam en erg aardig gevonden

Enkele dagen geleden zat ik midden in de natuur tussen de olifanten, dit was echt een gweldige ervaring om deze beesten enkele meters voor je langs zien te lopen met jonkies en al. Maar aan al het moois komt een einde en nadat ik na veel gezeur enkele liters benzine had geregeld kon ik de 36 km door het park terug rijden op mijn brommertje. Deze keer kwam ik wel olifanten op de weg tegen en kan je zeggen dat je je niet erg op je gemak voelt, kwetsbaar als je bent, zijn deze beesten toch best groot als ze zo voor je  neus de weg op lopen. Mijn hart heeft overuren getikt. Derest van de weg ging smooth en binnen enkele uren kwam in aan in Tiebele een zeer rustig dorpje zonder stroom en stromend water. Het is bekend om zijn geverfde huizen, al stelt dit niet veel meer voor dat wat vierkantjes en driehoekjes in het zwart geverft op de muren. Maar toch een leuke afwisseling van alle modder huisjes. Met een gids ben ik door de omliggende dorpjes gereden leuk, maar wat het meest is blijven hangen is ook weer de rust en de eenvoud van het dorp. Een perfecte plaats om even bij te komen, een boek te lezen en te relaxen.

En nu ben ik dus in Zabre aan het wachten tot we naar de grens naar Benin gaan om daar rond te gaan dwalen tussen figuren uit films, paleizen gemaakt van honderde menselijke schedels besmeurd met bloed en ervaren hoe mensen kippen, geiten en soms koeien offeren aan de geesten uit Vodou land.

We waren gebleven bij het verhaal dat er inentingen gekocht gingen worden voor de kinderen van een school in een van de amrste wijken van Bobo. Dit is inmiddels in gang gezet en de gelden zijn hier aangekomen, nu is het aan anderen om dit verder uit te voeren.Ik zou graag zijn gebleven om te helpen,maar moet ook genieten van de vakantie is dit zeer bijzondere land.

Vanaf Bobo ben ik bepakt op mijn brommer vertrokken richting Banfora. Deze middel grote plaats ligt verder naar het zuiden richting de grens van Ghana.Daar in Bobo nog supermarkten waren, zijn deze hier ver te zoeken en moet je in de kleine winkeltjes proberen je spullen bij elkaar te zoeken. In Bobo heb ik Fransje onmoet, zij doet voor haar studie mee aan een AIDS voorlichtings programma. Met een busje, als deze het doet, gaan ze op pad om in de kleinere dorpen voorlichting tegeven met behulp van video materiaal. Ze heeft een klein kamertje bij gezin op hun grond, dit alles kost nog geen 35 euro per maand. Als je eten haalt op de markt kan je hier goedkoop leven, daarin tegen als je wat luxe wil en rond wil reizen is Burkina niet zo goedkoop als Azie of Latijns Amerika.

Rondom Banfora zijn vele kleine dorpjes waaronder Sindou, dit ligt zo`n 50km richting het westen. Met mijn bagage goed vast gemaakt vertrok ik zondag. Zondag is marktdag en mensen vanuit de hele omtrek stromen toe. 1000den mensen met spullen op hun hoofd van schalen gevuld met een paar kippen tot enkele stukken hout, gedragen door kinderen. Het lijkt een gehele volksverhuizing, van in mijn ogen nutteloze spullen.Zwaar tegen de stroom, aangestaart door iedereen, blanka, blanka wordt geroepen, beweeg ik me langzaam voort de stad uit. Aan de stroom lijkt geen einde te komen, maar na een aantal kilometers wordt het minder en minder totdat alleen ik op de weg overblijft.De weg is onverhard met vele kuilen en los zand, wat de rit niet makkelijk maakt en ik kan totaal geen snelheid maken.Gelukkig is het maar enkele kilometers.De weg gaat langs kleine dorpjes waar niemand iets te doen schijnt te hebben, behalve met open mond staren en als ik zwaai schrikken en verbaast terug zwaaien. Aan gekomen in Sindou rij ik recht een groep mensen in, rem voorzichting af en kom tot stilstand. De groep vormt langzaam een kring om me heen, waardoor ik geen kant meer op kan. Door de mensen massa komt een in een wit gewaad een man met een masker van een geit, met ronde zwarte horens op me af. Ik voel mijn hart sneller kloppen terwijl mensen met trommels in een vreemde taal dingen naar mij roepen. De man met het masker komt met zijn meester op mij af en valt op zijn knieën, pakt een kwast en begint vanaf de grond mijn brommer en schoenen schoon te stoffen, onder luid gelach van de menigte. Ik ben sprakeloos, danwel bijna verstijft van schrik en vraag me af wat ik moet doen. De geit staat op en beweegd zich dichter richting mij, waardoor hij nog maar een halve meter van mij afstaat en begint mijn broek af te stoffen. Er wordt wat tegen mij gepraat in een vreemde taalen even later wil de geit voorop mijn brommer stappen. Ik laat weten dat ik dat niet wil, daar maar met mijn handen te gebaren dat hij weg moet gaan. Mijn hart klopt sneller en sneller en het zweet breekt mij uit. Na enkele malen geprobeerd te hebben op mijn brommer te klimmen geeft de geit het op en gebaard mij weg te gaan, dit doe ik maar al te graag ik rijd een stuk terug en laat mijn hart tot rust komen. Ik besluit maar niet te blijven Sindou want ik kon van dit alles niet  plaatsen en wist zeker dat ik de geit op één of andere manier beledigd had, waardoor ik niet welkom was. Op de terugweg had ik dan ook genoeg stof tot nadenken, waardoor deze zeer snel ging. Inmiddels ook gewend aan de conditie van de weg. Ik zal niemand verder vermoeiend met welk eten ik gehad heb en hoeveel bier ik gedronken heb en hoe ontzettend schoon en verzorgt mijn kamer was.

Na het bezoeken van de watervallen en het meer waar nijlpaarden zitten, waar je met kleine gammele bootjes op kan heb ik Banfora verlaten voor de eerste lange rit, van 200 kilometer richting Gaoua. Na een uitgebreide politie controle net bij de stads grens van Banfora kon ik eindelijk de brede, maar onverharde weg op richting Gaoua. dik ingepakt tegen het stof en de brandende zon, daarvoor is de dikke laag kleren zoals te zien is op foto`s het is hier dus niet koud, maar wel stoffig en de zon en wind zijn extreem intens samen waardoor ik het gevoel heb dat ik in een oven rijd. Genoeg benzine en water zijn de belangrijkste benodigheden voor op de weg. Water is in de grotere dorpen wel te krijgen, maar op de weg heb ik nog geen geschikt water gevonden. Terwijl ik dit schrijf wordt ik aangestaard door een groep bavianen die met hun blote billen heen en weer lopen te springen. Met een frisse wind door mijn haren en vergezeld met Jimmy hendrix, Bob Marley en Alpha Blondy geeft deze plaats me een intens gevoel van vrijheid en rust en lijkt Nederland met alles erop en eraan zeer ver weg en totaal onbelangrijk.

Benzine halen buiten de grotere steden is een verhaal apart. In de steden is er meestal wel een shell te vinden en meestal heeft deze ook wel wat benzine,maar soms ook niet. Buiten de stad ben je overgeleverd aan mensen die drank flessen gevuld met benzine aan de straat verkopen. Ze staan meestal op een tafel in de brandende zon.De eigenaar is vaak ver te zoeken en het de kinderen uit het dorp staan meestal met open monden al om me heen voordat de eigenaar komt. Met wat handen en voeten werk kan ik meestal wel duidelijk maken welke soort ik wil en hoeveel. Extreem traag  reageren mensen dan en het lijkt of er dan met tegen zin een fles in gegooid wordt. Dit kan ook nooit met beleid en altijd moet er wel wat gemorst worden op mijn brommer. Een keer belande ik in een dorp, waar ik met geen mogelijkheid duidelijk kreeg dat ik 1 fles super wilde. De mensen daar maakte mij duidelijk dat ik moest wachten. Tijdens het wachten kwam het hele dorp uitgelopen en bekeken alles en voelden even aan mijn tas, Pay-Bays a tres bien. er vormde zich zowaar een hele groep om me heen die allemaal spraken en lachten in een overstaanbare taal. Even later kwam er een statige man aangelopen, ik denk moslim, die engels kon. Dit had hij naar zijn zeggen geleerd van een Nederlander. Inmiddels was de drukte zo enorm en de kinderen werden zo brutaal dat deze door de ouderen weg geslagen werden met stokken. Na een tijdje gepraat te hebben met deze man en adressen uit gewisseld te hebben kreeg ik mijn benzine. na een uitgebreid afscheid, onder het gemepvan de ouderen op de kinderen kreeg ik nog een aantal snoepjes en kon mijn tocht vervolgen richting Gaoua.

Onder het rode stof, zwaar bezweet en uitgeput van de weg kwam ik aan in Gaoua. Hier sprak een grote dikke neger met enorme lippen op een motor me aan en vroeg waar ik heen ging.  Inmiddels heb ik der ervaring dat grote agressief uitziende negers hier niet beangstigend zijn. In Nederland zou je er met een grote boog omheen lopen, maar hier zijn vaak aardig en best schattig. Ze zwaaien heel liefelijk terug en als ze frans beginnen te praten zijn de bijna aandoenlijk.Zo ook deze, na een tijdje gepraat te hebben bleek hij op een jeugd opvang te werken waar ze straat kinderen een opvingen en naar school stuurden, dit in samenwerking van de zwitsers. Hij nodigde me uit om te slapen in het opvang cetrum en kennis te maken met de kinderen. Aangekomen in het centrum kreeg ik een matras op de grond in een aparte kamer en werd ik uitgenodigd om met zijn familie lokaal bier te gaan drinken. dit was eerlijk gezegt niet te drinken en heb ook het grootste gedeelte laten staan met het excuus dat het slecht is voor mijn buik. Terug in het centrum kwamen de kinderen langzaam binnen gedruppeld, het was erg jammer dat ik geen woord frans uit mijn mond krijg en er nog minder van versta. Maar muziek maakt altijd alles goed. De jembe`s werden  gepakt en ik heb les gekregen en weet nu een paar basis ritme`sdie ik later nog een rustig kan gaan oefenen.

De volgend ochtend wilde ik vroeg vertrekken, maar hier in Afrika dingen snel willen is onmogelijk. Er is altijd wel ruimte voor een praatje en even snel koffie bestellen is een onmogelijke opgave. Niemand schijnt hier haast te hebben en er is altijd wel een excuus om eerst iets anders te doen. Het is voor mij, die uit het IT wereldje komt waar alles snel snel snel moet om te relaxen en gedult te hebben tot er eindelijk gereageerd wordt en mijn plannen bij te stellen dat je gewoon minder voor elkaar krijgt op een dag dat je zou willen. Na een tijdje lukte het me dan ook om weg te komen uit Gaoua en me richting mijn volgende bestemming Leo te begeven. Tot mijn verbazing was de weg bijna geheel verhard en kon ik redelijk snelheid maken waardoor ik enkele uren zonder moeilijkheden of spannende ontwikkelingen aan kon komen in Leo. In mijn Bradt reisgids had ik een Hotel uitgezocht, maar dit bleek helaas vol. Gelukkig was er nog een,danwel een duurdere, maar je moet wat. De duurdere hotels hier zijn echt verschrikkelijk, vind ik dan, omdat het personeel niet aardig is en het vol zit rijke Africanen. Dit type afrikaan is bijzonder arrogant en voelt zich zeer duidelijk verheven het personeel behandeld deze daar ook naar, wat geen prettige sfeer schept in het hotel. Ook is het vaak zo, hoe dikker, hoe rijker wat veel mensen hier niet siert. Leo is geen noemenswaardig dorpen is voornamelijk één grote vuilnis dump, waar markt op gehouden wordt.

Zoals ik al begon in mij verhaal ben ik nu in het Park Nazinga. Vanaf Leo was dit een korte rit over een aantal stofwegen. Het laatste gedeelte van de weg was echter door het park heen. In het park leven ongeveer 800 olifanten volgende gids uit 2006 en volgens de wachters 600 tot 700. Op het laatste stuk had ik dan ook kans om deze beesten en nog andere tegen te komen, wat de rit bijzonder spannend maakte. Het laatste stuk was 36km en heeft me ongeveer 2,5 uur gekost. De weg had vele gaten en was echt slecht, ik ben zo vaak bijna gevallen dat ik het een wonder vind dat ik heel ben aangekomen, brommer rijden kan ik blijkbaar wel. Eenmaal aangekomen werd ik al opgewacht door de olifanten en de rust die hier heerst.

Voor nu was dit het wel en ga ik verder genieten van de rust en deze gebruiken onder het genot van een koud biertje om mijn verdere plannen vorm tegeven en mijn reisdoelen aan te passen aan de snelheid van Afrika.

- Henk

Zo begint het eerste hoofdstuk van de Bradt reisgids naar Benin. Dat niks makkelijk en zeker niks snel gaat is de afgelopen dagen wel gebleken met het aanschaffen van een brommer.Dat niemand vriendelijk is echt niet waar!  Het help natuurlijk niet als je geen frans spreekt hier, waardoor je altijd moet zorgen dat je iemand bij je hebt die op zijn minst engels en frans redelijk beheerst. Zonder de fantastische eigenaren van Hotel Vila Rose (zie tips burkina faso) was het echt niet gelukt. Villa Rose is het hotelletje waar ik momenteel verblijf. Het heeft een Nederlandse eigenresse (franka) en een Nederlands spreekende man (Moktar) uit Burkina. Deze 2 geweldige mensen zijn als 22 jaar bij elkaar en doen veel voor de omgeving vanuit hun nederlandse stichting,zoals bijvoorbeeld kinderen een beurs geven om naar school te gaan. Binnenkort opend hier een technische school, die door hun is opgezet. Ook hebben ze op een school terein een kliniek opgezet waar mensen gratis of goedkoop hulp kunnen krijgen. Echt fantastisch. Ik vindt het persoonlijk altij erg leuk om te zien dat mensen stilletjes zich inzetten voor een betere wereld met een geweldig resultaat.

Mensen hier maken zich wat minder druk dan in Nederland en dingen regelen gaat ook op een totaal andere manier. Baba bijvoorbeeld komt uit Mali (Stichting rondom Baba) hij is helemaal naar Bobo in Burkina gereist om een stereo (omroep installatie) aan te schaffen zodat de burgemeeste in Mopti (Mali) zijn campagne kan voeren om opnieuw gekozen te worden tot burgemeester. Kan je voorstellen dat je iemand inhuurt om voor 5 dagen naar Belgie of Duitsland te gaan rijden om daar iets te gaan halen zoals een stereo omdat ze dat niet hebben in Nederland? Mali naar Bobo is trouwens 10 uur reizen wel even andere koek dan van NL naar Belgie.

Maar goed het leven is anders hier, maar dat is natuurlijk niks nieuws. Ik moest een nieuwe achterband voor mijn brommer hebben, naja vond ik dan. Dit heeft bij elkaar 2 uur gekost. je gaat eerst lang het eerste winkeltje en haald een buitenband, vervolgens naar het volgende winkeltje en haald een binnenband. Daarna ga je naar een speciale werkplaats, straathoek, waar ze vakkundig(the John way) band vervangen en je de oude weer natuurlijk weer meegeven, want ja die kan je vast nog wel weer gebruiken.

Morgen wil ik vertrekken naar de volgende plaats, of dat gaat lukken is een tweede. Ik heb bijvoorbeeld nog een helm nodig en misschien toch wel een monddoekje voor al het stof, want het is verschrikkelijk hier soms. Ja het ziet er nogal triest uit, een blanke met een monddoekje EN een helm maarja.. een dik gat in mijn hoofd vallen en half afrika meenemen in mijn longen… ook ben ik vergeten een handdoek in te pakken een tas inpakken met een paar biertjes op is niet geheel goed verlopen dus. verder moet ik nog een mes hebben en toch maar een mobieltje zodat ik mensen kan bellen, niet zozeer voor als er wat gebeurd, maar omdat ik al zoveel mensen ontmoet heb die ik moet bellen als ik in de buurt ben.

Dus zaterdag gaat het echte werk beginnen verder richting het zuiden, waar natuurlijk weer speciale stammen leven in vage hutjes die je niet mag missen ik ben beniewd. vervolgens ga ik langs de zuid grens richting Benin. hier zijn alleen ongeverharde wegen en als ik ze hier moet geloven zijn ze soms maar 1 meter breed. Gelukkig hoef ik nooit meer dan 300km per dag en met zelf 30km/h moet ik dat redden voor het donker. Ongeveer 50% van de plaatsen die ik bezoek heeft geen stroom laat staan Internet. Over dat ik geen frans kan hoef ik me ook geen zorgen meer te maken want ze spreken er vaak alleen maar 1 van de 50 talen die hier gevoerd worden. Kortom eigenlijkt och best wel spannend nu het zo gaat beginnen en als ik `s avonds na een paar biertjes in bed lig den ik van o my goddd waarom begin ik hieraan. Gelukkig is dat snel weg als ik hier weer mensen spreek.

Tot zover kan ik Burkina wel in mijn top 3 zetten van fantastische landen waar ik tot nu toe ben geweest. Een bestemming mij tot nu toe niet verveeld, niet touristisch is en waar je zonder veel poblemen rustig relax jezelf kan zijn en wonderbaarlijke mensen tegenkomt.

Om voor nu sluit is af en ga relaxt een biertje drinken en ga me voor bereiden op mijn
versie van de Mopedcyle Diaries.

“Adventure is a path. Real adventure — self-determined, self-motivated, often risky — forces you to have firsthand encounters with the world. The world the way it is, not the way you imagine it. Your body will collide with the earth and you will bear witness. In this way you will be compelled to grapple with the limitless kindness and bottomless cruelty of humankind — and perhaps realize that you yourself are capable of both. This will change you. Nothing willever again be black-and-white.”

Een paar uur later verscheen er een man uit Mali, Baba. Na een paar minuten denken ging het belletje rinkelen, Stichting rond om Baba, een goed doel wat wij steunen via, (http://www.danielnaarmali.nl/). Later bleek  ook de nederlandse eigenaar van dit hotel een lift gekregen te hebben van Daniel himself

2 dagen in Burkina, denk je weg te zijn van huis, maar zit je gezellig nederlands te praten met mensen van wie je alleen verhalen en foto`sgezien hebt   geweldig!

Morgen ga ik een brommer kopen, met iemand uit het hotel hier erg hanidg! en over een aantal dagen ga ik mijn reis dan ook per brommer voorzetten langs de zuid grens van Burkina richting Benin.

Maar morgen eerst nog een kleine werkplaats bezoeken waar vrouwen van afval van alles maken en een basis school die wij ook steunen.

Als het goed is zijn de foto`s geupload! Dit was het oor nu!

De volgende dag door naar Hoi An in de hoop dat het weer daar beter was maar helaas dat zat er niet in. Ook in Hoi An weer snel een brommer gehuurd en door de regen naar de oude stad My Son een tocht van 3 uur heen en 3 uur terug. Precies toen ik aan kwam in My Son was het even droog, maar later halverwege de terug weg begon het weer te regenen.

Vliegen is binnen Vietnam spot goedkoop dus ben ik van Hoi An met het vliegtuig naar Saigon gegaan. Na Saigon was het over met de luxe vliegtuigen treinen en Open Tour bussen. Gelukkig zijn in het zuiden van Vietnam, met name in de Mekong Delta de afstanden niet zo groot, maar 30km duurt vaak al 1 tot 2 uur met een normale bus. Vanuit Saigon met de boot naar een klein plaatje My Tho waar ik, wederom op een brommertje, naar een Snake Farm ben gereden., dat eigen meer een mini dieren tuin was want ze hadden er ook Apen, beren en allemaal andere vage beesten.

Vanuit My Tho door naar Vinh Long waar ik 2 nachten bij mensen thuis op hun omgebouwde boerderijen heb geslapen op 1 van de kleine eilandjes in de Mekong. Vandaag met 3 bussen richting Chau Doc wat vlak bij de grens van Cambodia ligt. Morgen ochtend vroeg eerst 4 uur in de bus naar de meest zuidelijke grens overgang die volgens de lokale mensen hier en een paar andere reizigers ook toeristen doorlaat, maar volgens de lonely planet niet.. Ik ben benieuwd..

Nabij Hanoi ligt Ha Long Bay een baay met duizenden kleine en grote eilandjes die vanuit het water en mist opdoemen. Een omgeving vanuit een film, daarom zijn er waarschijnlijk ook vele films opgenomen, zoals The man with the golden gun jaren geleden. Om er tekomen zit je eerst 3 uur opgepropt in een klein busje dat meer op de linker baan rijd en af en teo wat tegenliggers ontwijkt dan rechts rijd, met veel getoeter natuurlijk. Aan gekomen in Ha Long, kijken toren hoge hotels zonder enige uitstraling je aan, niet de meest charmanste plek op aarde. Gelukkig komt na een tijdje wachten de boot op dagen en nadat de politie iedereen zijn paspoort gecheckt heeft mag de boot vertrekken. Het eten bestaat voornamelijk uit vis, garnalen en inkvis waar je mij een groot plezier mee doet natuurlijk. De mooie rotsen het blauwe water en de mist maken je even stil voor een paar uur.
Aan gekomen op het grootste eiland wordt de hele boot in een minibusje geprompt en het lijtk alsof er een wedstrijd aan de gang is wie het eerste in Cat Ba City aankomt.. met piepende banden door de bochten. Cat Ba City is een stil stadje met een mooi uitzicht over de baai.

Weer terug in Hanoi rond 4 uur vertrokken om 7 uur `s morgens is het 2 uurtjes wachten op de trein die richting Hue vertrek, in het midden van Vietnam. Het is hiet gelukkig wat warmer dat in Hanoi en Ha Long maar nog steeds niet warm genoeg, naar mijn zin. De trein vanuit Hanoi vertrok zowaar te vroeg en had waarschijnlijk ook optijd Hue gehaald was het niet dat de trein plotseling keihard moest remmen. De remmen waren niet zo goed dat ik uit bed geslingerd werd maar de knal tegen de reling kwam redelijk hard aan. Na uit mijn bedje geklommen tezijn en aangekomen bij het raam in gang zagen we dat de trein een scooter met een oude man geraakt had. Toen het raam open gedaan werd zag je de man in stukjes op de grond liggen. De vietnamees waarmee ik de coupe deelde vertelde dat het `meestal` 10 tot 20 minuten duurde voordat het opgeruimd was, de normaalste zaak van de wereld hier blijkbaar en inderdaad binnen een paar minuten kwam de politie stopte alles netjes in zakjes en de trein kon weer verder.

Om 9 uur in de morgen kwam de trein netjes aan in Hue.

Havana
Cubana airlines, de goedkoopste maatschappij en tevens ook de slechste waarmee ik ooit gevlogen heb. Oud russies toestel, geen airco, waardoor je verbrande tijdens het opstijgen en bevroor in de lucht. Gelukkig lande het vliegtuig en viel mijn vlucht niet in de 1 procent die uit de lucht valt. Aangekomen in Havana opzoek naar een goedkope slaapplaats. De goedkoopste plekken om teslapen in Cuba zijn de casa particulars, dat zijn mensen die een kamer verhuren in hun huis. Goedkoop is nog steeds erg anders, want de meeste kamers zijn tussen de 15 en 25 euro per nacht.

Havana is een mooi stad en gelijk ook de lelijkste stad die ik tot nu toe gezien heb. Ontzettend mooie gebouwen, gezellig uitziende pleintjes tegen over mensen die om de 5 minuten iets van je willen van sigaretten tot aan sex. Kortom iedereen wil je geld en geef je ze geld, zijn ze nog niet aardig. Erg vermoeiend en deprimerend.

Zoals elke tourist heb ik natuurlijk Plaza de revolution, Necropolis Cristobal Colon, centro Historica en het capitolo gezien.

Vinales
Vinales is een anders verhaal dan cuba. Zoals in geheel Cuba zijn ze hier ook uit op je geld, maar net iets minder als in Havana. In Vinales had ik een geniale Casa particular, ontzettend aardige vrouw waarvan haar vader een tabacco plantage had. Hier een paar uur rondgekeken en de volgende dag een scooter gehuurd om door de rest van de omgeving rond te rijden.

Erg relaxt, alleen erggg koud !

Trinidad
Trinidad is het zelfde verhaal, net iets minder dan, als Havana. Opvallend aan Trinidad was was dat er veel kunst verkocht werd, zelf heb ik ook maar een paar schilderijen gekocht. Erg onder de indruk van Trinidad was ik niet.

Santa Clara
In Santa Clara is het graf van Che, tevens ook het enige wat daar te doen is. Bij het graf moet je je camera inleveren en daarna wordt je naar binnen gebracht door een militair en kan je even kijken.

Weer terug in Havana
Weer terug in Havana was ik wel weer blij om richting Mexico tegaan. Kortom Cuba is een ontzettend mooi land, alleen de mensen de regering hebben het behoorlijk verziekt. Erg jammer… Nu maar blijven hopen op verandering en kijken wat er dan van terecht komt.

Esteli
Vanuit Tegucigalpa, de hoofdstad van Honduras, zijn Petr en ik door gereist richting de grens van Nicaragua. Nadat we de drukke grens eindelijk over waren en de honderden geldwisselaars van ons afgeslagen hadden namen we de bus richting Esteli, een klein rustig dorpje aan de Pan American Highway. Esteli was zo klein dat na een paar uur rondlopen we de vele kleding winkels wel gezien hadden en besloten om naar het busstation tegaan om uittezoeken wanneer de bus richting Leon vertrok. Dankzij de geweldige vernieuwde editie van de lonely planet hebben we een half uur lopen zoeken naar het bus station, waar we na veel vragen, er achter kwamen dat die verplaatst was. Bus kaartje boeken en de volgende dag naar … Leon !

Leon
Na een idiote busrit van een paar uur kwamen we helemaal heel aan in Leon ! Het busstation lag midden in de markt en we moesten ons met onze backpacks een weg banen door alle taxi chaffeurs en markt kraampjes. Aan gekomen bij ons Hostel met een aardige belgische eigenaar werden we in een grote dorm gestopt, met de aller ergste bedden die ik ook ooit gehad heb, op de grond slapen was zelf confortabeler. Maar goed voor 2 dollar mag je natuurlijk niet klagen.

Leon is een leuk coloniaal dorpje, wat trouwens elk dorpje in Nicaragua is. Mooi plein met de grootste kerk, naar hun zeggen, van Nicaragua. Uitgerekend het weekend dat wij in Leon aankwamen werden er verkiezingen gehouden voor het gemeentebestuur. Vanaf vrijdag avond 12 uur gold er dan ook een alcohol verbod tot de zondag 12 uur !!! De stad was het weekend ook enorm dood, alle kroegen waren dicht dus en alle mensen hadden zich terug getrokken in hun huizen. Na 2 dagen zijn we verder gegaan richting Masaya …

Masaya
Masaya is mijn favourite plek in Nicaragau tot nu toe. Er is niet veel tedoen, maar het stadje heeft een geweldige lokale markt en een nog beter busstation. De mensen waren ontzettend vriendelijk en iedereen had tijd om even een praatje te maken met je op het centrale plein.

Na een weekend met een alcohol verbod is het vrij duidelijk wat Nicaragua ging doen op maandag avond ! Idd dus wij ook. Na een poosje rond gelopen te hebben en onze keus gemaakt te hebben uit een keuze van 3 kroegen eindelijk een lekker koud biertje !!! In de bar draaienden ze zoals gewoonlijks weer foute radio hits, dus besloten we de jukebox aan tezetten. Tot onze grote verbazing zat er een uit gebreide selectie hardrock in dus gooiden we er 10 dollar in en hadden we de hele avond muziek !! De volgende ochtend met een kater nog even rond gelopen en daarna door naar Granada !!

Granada
Your head will collapse but there’s nothing in it In Granada zijn we zo snel mogelijk weggegaan. De stad was ontzettend westers opeens en heel erg veel touristen. Snel weg dus ………………..
Isla Ometepe
In het meer van Nicargua ligt een klein eilandje met 2 vulkanen. Om de vulkanen heen loopt een weg zoals op de foto. Er wonen weinig mensen en er is veel armoede. Om er tekomen zijn we op de heen weg mee gelift met een vrachtschip, de vracht bestond uit 5 vruchten en 200 flessen rum. De reis van 1 dollar duurde 5 uur !! Aangkomen op het eiland moesten we ook nog helemaal naar de andere kant. Niet dat het eiland zo groot is, maar over de 20 kilometer presteerde de bus om er 2,5 uur over tedoen !! Aangekomen in Merida hebben we geslapen in een omgebouwde boerderij !

De dag erna hebben we een paardrij rit gemaakt rond de vulkaan die we de volgende dag beklommen hebben. Een tocht van 8 uur achter elkaar lopen door de modder die soms tot je enkels kwam !! Eindelijk boven was er totaaall geen uitzicht !! Lekker hoor, 6 uur klimmen voor geen uitzicht .. naja gelukkig was het cloud forest ergg indruk wekkend en hebben we gifslangen gezien !! De volgende dag kon ik niks anders meer dan liggen in mijn hangmat….

San Juan del Sur
Vanuit San Juan hebben we een water taxi richting Playa Majagual genomen. Majagual is een surfers oord en het enige wat daar gebeurd is op het strand liggen, bier drinken en surfen. Veel verder dan het op het strand liggen en bier drinken ben ik niet gekomen. Heb nog wel geprobeerd een paar keer te bodyboarden, wat erg leuk was !!

Hier heb ik na een aantal dagen gedag gezegt tegen Petr en alleen doorgereist richting San Jose, de hoofdstad van Costa Rica.