Aangekomen op Ouaga airport, na 16 uur vanaf Driebergen liep ik het vliegtuig uit. Gelijk kwam de typisch Burkinese geur en natuurlijk de warme lucht op me af, dat maakte de hele lange vlucht gelijk weer goed.
Afgelopen vrijdag lande mijn vliegtuig dan eindelijk, na een lange reis, op Ouagadougou airport. Via Tripoli(Libië) en Bamako (Mali) vloog het kleine vliegtuig van Afriqiyah naar Ouaga. Uitgerust met schermen in de stoelen en erg goed eten. Afriqiyah airways is de luchtvaartmaatschappij van Libië en eigendom van de staat. Dit brengt een paar vage regels met zich mee; je kan bijvoorbeeld geen alcohol in je handbagage bij je hebben en wordt er ook geen alcohol op de vlucht geschonken. Ook lijkt het zo dat alleen mannen in de economie mogen bedienen en vrouwen, die te zwaar zijn opgemaakt, zonder hoofddoek in de business-class. Gelukkig beschikte de entertainment set over een ruime collectie films, waarvan ook aantal in het engels, maarja blote schouders, buiken en armen zijn natuurlijk not done dus die waren netjes gecensureerd.
Aangekomen op Ouaga airport, na 16 uur vanaf Driebergen liep ik het vliegtuig uit. Gelijk kwam de typisch Burkinese geur en natuurlijk de warme lucht op me af, dat maakte de hele lange vlucht gelijk weer goed. In een taxi, die gelukkig nog stond te wachten want de vlucht had 2 uur vertraging, werd ik richting mijn slaapplek voor de nacht gebracht, om vervolgens de volgende ochtend in de bus richting Bobo te stappen waar ik de aankomende maanden ga wonen.
In Bobo aangekomen stond Franca, van wie de plek waar ik slaap is, al op me te wachten; de bus had natuurlijk ook wat vertraging. Aangekomen in `de Villa` voelde ik me gelijk al thuis, geweldig om iedereen weer terug te zien die ik vorig jaar hier ontmoet had. Een nieuwe ervaring, want ik ben de afgelopen 10 jaar nog nooit naar een land of plek terug gegaan.
Bobo-Dioulasso, de volledige naam van de plaats waar ik zit, is de op twee na grootste stad, dorp, van Burkina Faso en telt 300.000 mensen, je kan je natuurlijk afvragen hoe up to date deze telling is. Ik zit net aan de rand van het centrum wat een perfect lokatie is omdat alle uitvalswegen dichtbij zijn, maar je ook zo in de stad bent. Een groot gedeelte van de straten in het centrum zijn verhard, dat wil zeggen dat het midden stuk is verhard en de randen bestaan uit grote gaten die steeds dieper en dieper lijken te worden. Aan de zijkanten zijn honderden kleine winkeltjes, of mensen op kleden in de brandende zon, waar werkelijk alles te vinden is. Naarmate je meer richting het centrum rijd worden de wegen smaller en bevinden zich meer mensen op de weg en de dichtheid van de winkeltjes nemen toe. De straten zijn altijd gezellig druk en kleurrijk, vrouwen in prachtig gekleurde kleding sieren lopend of met zijn 4ren op een de weg, ondersteund met (te) harde muziek, want iedereen hier schijnt het nodig te vinden om zijn speakers te laten kraken en oversturen. Het middelpunt van Bobo is de grote markt, een groot vierkant waar omheen een weg is die krioelt van de mensen, handkarren, karren die getrokken worden door ezels en natuurlijk brommers. Soms probeert er een auto doorheen te komen. De weg is een eenrichtingsweg en daar wordt ook op gecontroleerd. Door rood rijden of 120 in het centrum rijden is geen probleem, maar fietsen tegen het verkeer wordt hier gezien als zware misdaad, kwamen 2 fietsende Nederlanders achter. Gelukkig kan je onderhandelen over de hoogte van je boete, die rechtstreeks in de zakken van de agenten verdwijnt.
Met verbijsteren de efficiëntie heb ik maandag een motor gekocht, binnen een uurtje of 4 werd die afgeleverd bij De Villa. Kenteken platen blijken niet nodig te zijn, zelfs niet om naar de omringende landen te rijden. Van een verzekering of iets is hier ook geen sprake. Alles gaat hier erg gemakkelijk en er wordt een groot beroep gedaan op je eigen verstand in plaats van boek regeltjes die iemand in zijn grote villa ver van de realiteit heeft opgeschreven. Een rijbewijs om motor te rijden heb je hier niet nodig. Na tien minuten lessen snapte ik hoe de motor werkte en na een uurtje of 2 oefenen in een rustige wijk sloeg mijn motor niet elke meer af bij het wegrijden.
Het eerste weekend hier heb ik mijn werkplek ingericht hier, want tenslotte ben ik hier wel om wat werk te verzetten. De eerste werk week beviel goed, Skype lijkt goed te werken en internet werkt tot nu toe ook goed mee. Al is het wel alsof je 15 jaar terug in de tijd gegooid wordt qua snelheid. Het contrast tussen mijn scherm; de Nederlandse realiteit en de omgeving is erg groot. Hier in Burkina gaat alles heel rustig en heeft iedereen de tijd voor een praatje of een andere, in mijn ogen, nutteloze bezigheid. De Villa hier heeft een heel relaxte tuin waar ik met mijn laptop, in de schaduw, buiten aan de tafel zit om te werken. Blijkbaar heeft niemand hier nog een macBook Pro gezien wat mij een interessant object maakt om tegen te praten waardoor het soms moeilijk is om geconcentreerd te blijven werken. Ik ben ook zo interessant hier dat bezoeker en personeel het leuk vinden om uren naast me te zitten en mee te kijken wat ik allemaal doe op mijn laptop.
Voor een testrit, om te kijken of mijn motor het vol zou houden, ben ik van het weekend naar het plaatstje Orodara gereden. Dit dorpje ligt 75 kilometer vanaf Bobo richting de grens van Mali. De rit er naar toe is geweldig; een ligt glooiend landschap met vele prachtige vel groene mango bomen afgewisseld met kleine dorpjes met ronde modder rode hutjes, die in een cirkel om een binnenplaats heen staan. Orodara is een klein plaatstje met een geweldige markt. De markt wordt gehouden op zaterdag. Een markt in Burkina is naast een mark, waar alle denkbare crap te koop is, ook ene plek waar de omliggende omgeving samenkomt. Dit maakt een markt tot een kleurrijk en indrukwekkend schouwspel. Mensen in verschillende stamgewaden variërende van fel geel tot fel groen van de zuidelijke stammen tot mensen in gewaden van lange jurken met hoofddoeken uit het noorden. Een prachtig schouwspel wat je absoluut niet mag missen als je in de buurt bent.
De volgende dag ben ik door gereden richting Banfora en relaxt klein plaatsje zuidelijk van Bobo. Met wederom een gezellig markt. Vorig jaar was ik hier ook een aantal dagen geweest en het was leuk om alle plekken weer even terug te zien. Inmiddels weer terug in Bobo met verbrande handen van de zon en weer klaar voor een nieuwe (werk)week.
- Henk