There`s nothing that`s good or comfortable about Afrika. There is nothing at all nice, nothing gentle, nothing friendly, nothing pleasant an nothing easy. In every possible way, Africa isthe worst place in the world. Whatever way you look at it, Africa is Hell.
Zo begint het eerste hoofdstuk van de Bradt reisgids naar Benin. Dat niks makkelijk en zeker niks snel gaat is de afgelopen dagen wel gebleken met het aanschaffen van een brommer.Dat niemand vriendelijk is echt niet waar! Het help natuurlijk niet als je geen frans spreekt hier, waardoor je altijd moet zorgen dat je iemand bij je hebt die op zijn minst engels en frans redelijk beheerst. Zonder de fantastische eigenaren van Hotel Vila Rose (zie tips burkina faso) was het echt niet gelukt. Villa Rose is het hotelletje waar ik momenteel verblijf. Het heeft een Nederlandse eigenresse (franka) en een Nederlands spreekende man (Moktar) uit Burkina. Deze 2 geweldige mensen zijn als 22 jaar bij elkaar en doen veel voor de omgeving vanuit hun nederlandse stichting,zoals bijvoorbeeld kinderen een beurs geven om naar school te gaan. Binnenkort opend hier een technische school, die door hun is opgezet. Ook hebben ze op een school terein een kliniek opgezet waar mensen gratis of goedkoop hulp kunnen krijgen. Echt fantastisch. Ik vindt het persoonlijk altij erg leuk om te zien dat mensen stilletjes zich inzetten voor een betere wereld met een geweldig resultaat.
Mensen hier maken zich wat minder druk dan in Nederland en dingen regelen gaat ook op een totaal andere manier. Baba bijvoorbeeld komt uit Mali (Stichting rondom Baba) hij is helemaal naar Bobo in Burkina gereist om een stereo (omroep installatie) aan te schaffen zodat de burgemeeste in Mopti (Mali) zijn campagne kan voeren om opnieuw gekozen te worden tot burgemeester. Kan je voorstellen dat je iemand inhuurt om voor 5 dagen naar Belgie of Duitsland te gaan rijden om daar iets te gaan halen zoals een stereo omdat ze dat niet hebben in Nederland? Mali naar Bobo is trouwens 10 uur reizen wel even andere koek dan van NL naar Belgie.
Maar goed het leven is anders hier, maar dat is natuurlijk niks nieuws. Ik moest een nieuwe achterband voor mijn brommer hebben, naja vond ik dan. Dit heeft bij elkaar 2 uur gekost. je gaat eerst lang het eerste winkeltje en haald een buitenband, vervolgens naar het volgende winkeltje en haald een binnenband. Daarna ga je naar een speciale werkplaats, straathoek, waar ze vakkundig(the John way) band vervangen en je de oude weer natuurlijk weer meegeven, want ja die kan je vast nog wel weer gebruiken.
Morgen wil ik vertrekken naar de volgende plaats, of dat gaat lukken is een tweede. Ik heb bijvoorbeeld nog een helm nodig en misschien toch wel een monddoekje voor al het stof, want het is verschrikkelijk hier soms. Ja het ziet er nogal triest uit, een blanke met een monddoekje EN een helm maarja.. een dik gat in mijn hoofd vallen en half afrika meenemen in mijn longen… ook ben ik vergeten een handdoek in te pakken een tas inpakken met een paar biertjes op is niet geheel goed verlopen dus. verder moet ik nog een mes hebben en toch maar een mobieltje zodat ik mensen kan bellen, niet zozeer voor als er wat gebeurd, maar omdat ik al zoveel mensen ontmoet heb die ik moet bellen als ik in de buurt ben.
Dus zaterdag gaat het echte werk beginnen verder richting het zuiden, waar natuurlijk weer speciale stammen leven in vage hutjes die je niet mag missen ik ben beniewd. vervolgens ga ik langs de zuid grens richting Benin. hier zijn alleen ongeverharde wegen en als ik ze hier moet geloven zijn ze soms maar 1 meter breed. Gelukkig hoef ik nooit meer dan 300km per dag en met zelf 30km/h moet ik dat redden voor het donker. Ongeveer 50% van de plaatsen die ik bezoek heeft geen stroom laat staan Internet. Over dat ik geen frans kan hoef ik me ook geen zorgen meer te maken want ze spreken er vaak alleen maar 1 van de 50 talen die hier gevoerd worden. Kortom eigenlijkt och best wel spannend nu het zo gaat beginnen en als ik `s avonds na een paar biertjes in bed lig den ik van o my goddd waarom begin ik hieraan. Gelukkig is dat snel weg als ik hier weer mensen spreek.
Tot zover kan ik Burkina wel in mijn top 3 zetten van fantastische landen waar ik tot nu toe ben geweest. Een bestemming mij tot nu toe niet verveeld, niet touristisch is en waar je zonder veel poblemen rustig relax jezelf kan zijn en wonderbaarlijke mensen tegenkomt.
Om voor nu sluit is af en ga relaxt een biertje drinken en ga me voor bereiden op mijn
versie van de Mopedcyle Diaries.
“Adventure is a path. Real adventure — self-determined, self-motivated, often risky — forces you to have firsthand encounters with the world. The world the way it is, not the way you imagine it. Your body will collide with the earth and you will bear witness. In this way you will be compelled to grapple with the limitless kindness and bottomless cruelty of humankind — and perhaps realize that you yourself are capable of both. This will change you. Nothing willever again be black-and-white.”